Stichting Gelders Gitaristen Podium

Deze concerten hebben plaatsgevonden

Duo Verso

Zondag 29-5-2016

Meer informatie



















Duo Verso.
 De naam komt van een compositie van Ron Ford. Als je het woord opzoekt kom je bij zang of dichtregel. Maar het suggereert ook iets verdraaids, alsof je hier met twee dwarsliggers te maken hebt. Misschien willen ze dat ook wel. Ze zijn in elk geval verdraaid goed. Twee musici die goed naar elkaar luisteren. Een gitarist (Stefan Gerritsen) met een fluwelen toon en een panfluitspeler (Matthijs Koene) die zich daarnaar richt en met de gitaar mee intoneert. Samen een perfecte timing en articulatie. En hoewel er afspraken achter moeten zitten klinkt het spontaan. Het eerste stuk is een duo concertante van Giuliani. Mooi gespeeld, maar het had wat pittiger gemogen. De gitaar is vooral begeleidend en had wat meer brille verdiend. Daarna volgen stukken van Dyens en Piazzolla. Prachtige muziek, mooi uitgevoerd.

Stefan Gerritsen
begint na de pauze met stukken van Luis de Narvaez, een Spaanse componist uit de 16e eeuw. Vervolgens houdt hij een interessante inleiding over de door Christiaan Huijgens ontwikkelde 31 toonsverdeling. Dit microtonale toonstelsel onderscheidt kleinere afstanden binnen het octaaf dan de 12 die wij kennen. Zo kan bijvoorbeeld een fis anders klinken dan een ges, terwijl dat op een normale gitaar dezelfde noot is. Stefan laat zijn Vowinkels staan en speelt een prelude van Bach op een gitaar die volgens dit principe door Dirk Janssen is gebouwd. Ontzettend gepuzzel met die afwijkende afstanden op de toets. Maar het klinkt evenwichtig, met een toon die aan de luit doet denken. Het duo wijkt af van het programma en gaat verder met Bachiana Brasileira nr. 5 van Heitor Villa Lobos. Ze blijven in Braziliaanse sferen met een Choros van Celso Machiado. Daarna een mooi poëtisch stuk van de Catalaan Salvador Brotons. Een exotisch stuk van Artyom Kim brengt ons naar de Aziatische steppen: de panfluit klinkt als ritmische boventoonzang en de gitaar lijkt meer op een mondharp. Als toegift een stukje Bartok: volksmuziek die door hun combinatie van panfluit en gitaar helemaal thuis komt in zijn oorspronkelijke idioom.

Een prachtig concert. Maar enige weemoed is onvermijdelijk, want vandaag komt een einde aan 10 jaar concerten van het Gelders Gitaristenpodium. Jacqueline, Bert en collega’s mogen trots terugblikken. Ze worden bedankt voor de liefde en toewijding waarmee ze een reeks concerten hebben georganiseerd van indrukwekkend niveau. Dit keer gaat het applaus niet alleen naar de musici. En terecht. Jacqueline, Bert, organisatie: bedankt!

Ton van Zonneveld

Roberto Aussel

Zondag 20-3-2016

Meer informatie

Roberto Aussel is een waarlijk grote naam in de gitaarwereld en dat al een kleine 40 jaar. Zijn broze verschijning maakt, als hij begint te spelen, direct plaats voor zekerheid en muzikale bezieling. Het is ook voor de jongere concertbezoekers meteen duidelijk dat zijn boeiende spel in de Vier dansen van Michael Praetorius prettig is om naar te luisteren. Aussel vervolgt het programma met niet zo veel gespeelde werken van Castelnuovo-Tedesco, Rodrigo en Obrovska. Hij speelt ze mooi en met een verscheidenheid aan kleurschakeringen. De afsluiting van de eerste helft met Variaties op een Anatolisch volkslied van Carlo Domeniconi ligt weer goed in het gehoor.
Na de pauze meer sfeervolle, grillige en spectaculaire muziek: Django Reinhardt variaties van Leo Brouwer, 10 Bonsaïs van een nog niet zo bekende Spaanse componist Feliu Gasull en als slot een viertal folkloristische dansen van zijn landgenoot Atahualpa Yupanqui. Dat was een gitarist die destijds met zijn eigen, min of meer folkloristische gitaarspel en muziek heel bekend en geliefd was.
We zijn onder de indruk van zijn contrastrijke toonvorming, vloeiende voordracht en de resonerende klank. Natuurlijk wordt hij daarbij geweldig geholpen door zijn prachtige Friederich instrument plus de akoestiek van de kerk, die totaal vol is. Als toegift speelt Roberto Aussel het uitgebalanceerde en rustige Oración para todos van Agustin Barrios.
Een erg overtuigend optreden.

Bert Maas

Elena Papandreou

Zondag 17-1-2016

Meer informatie









De Griekse gitariste Elena Papandreou had haar eerste gitaaroptreden in Nederland. Haar podium werd omringd met prachtige kunstwerken van Diny Kiers uit Meppel in de mooie en volgeboekte Oude Ettense Kerk.
Het programma leidde ons door de verschillende tijdsperioden en genres. Elena opende met de dalende baslijn in Forlorn Hope Fancy van John Dowland waarin meteen goed te horen was hoe de bas en melodie elkaar afwisselden. Het stuk werd opgevolgd door The Frog Galliard dat licht en met gevoel werd neergezet. My Lady Hunsdon’s Puffe werd daarna zeer dynamisch gespeeld en de verschillende accenten in dit stuk werden goed naar voren gebracht. Met deze opening was ook de toon gezet, want het werd al gauw duidelijk dat Elena in staat bleek met fijngevoeligheid al de mogelijkheden van de gitaar te laten horen. Met ogenschijnlijk gemak werd Granados werk Valses Poeticos prachtig vertolkt. De mooie melodie van het deel Melodioso werd gevoelig voorgedragen, wat representatief was voor de sfeer van het gehele stuk. De bekende Grand Solo opus 14 van Fernando Sor kent vele varianten. Met verfijnde techniek, beheersing en gebruik makend van het hele dynamische bereik van de gitaar, wist Elena haar versie indrukwekkend neer te zetten. 
Muziek van Bach is zeer passend in een kerk. Elena maakte dan ook gebruik van deze gelegenheid om de Vioolpartita no.1 BWV 1002 met de veelheid van noten en al zijn muzikale lagen, prachtig te laten horen. De afsluiting met Piazzolla's Invierno Porteno en Otono Porteno bracht de luisteraar naar de 20e eeuw. Een staande ovatie was geheel terecht. 

Het concert werd feestelijk afgesloten met een Meet & Greet t.g.v. het 10-jarig bestaan van het Gelders Gitaristen Podium. We kunnen terugkijken op een geslaagd concert. 

Diana Zaat-Belfor

Gitaarsalon Roadshow

Zondag 29-11-2015

Meer informatie









De Gitaarsalon Roadshow bestaat uit zes gitaristen. Met zo’n tien gitaren, van klein (octaaf) tot groot (bas). Ze openen met Praetorius, een Duitser, maar zijn courante kan voor Frans doorgaan. Van de barok springen we naar het luchthartige Sous le ciel de Paris, een chanson dat we kennen van Edith Piaf en Yves Montand. Rosa pakt er verrassend een melodica bij, waarmee ze helemaal de sfeer van Parijs oproept. En dan terug in de tijd, naar die etude in b van Sor die iedere beginnende gitarist kent. Maar wat gebeurt hier? Anneloes strijkt de melodie op een zaag! Wonderlijk en ijl.
De humoristische introductie van Peter op Debussy is genieten. In Golliwog’s Cakewalk drijft Debussy de spot met Wagner. Een zwaarmoedig motief uit Tristan en Isolde verwerkt hij in een hilarische ragtime. Dacht je bij dit stuk voorheen wellicht aan Scott Joplin, dan is dat nu voorgoed veranderd. En wat een timing: soms houdt het zestal spannend in en gaat dan spatgelijk weer verder. Beheerst én speels. De Rêverie is inderdaad dromerig, met een uitgebalanceerde klank. Dan: Peter stelt zich vooraan op en vleit die enorme basgitaar op zijn schoot. Met aanstekelijk plezier, maar ook met grote muzikaliteit, stampt de Olifant van Saint-Saens over het podium. Daarna het Bloemenduet van Delibes. Op gitaar? Kan dat? Mag dat? Ja!

Na de pauze een Sinfonia uit een Bachcantate. Knetterend, inclusief slagwerk. Alleen de trompetten ontbreken. Hoewel… die octaafgitaar schalt ze eruit. Bij Cuban Landscape with Rain verricht de Roadshow een wonder. Ze verspreiden zich over de diepte van het podium. Vooraan begint het te druppelen, vervolgens achterin ook. Een hoosbui met bliksems ontstaat als de twee aan de zijkant zich er mee bemoeien. De zon komt uiteindelijk door en om ons dat in te wrijven gaan ze over in Here comes the sun. Daarvoor was dus die staalsnarige gitaar. Het sonnet van Nadia Borislova opent met een thema dat verdacht veel lijkt op O mio babbino caro van Puccini. Het decrescendo aan het slot is om te watertanden. Syberia Hysteria van Annette Kruisbrink maakt zijn titel waar. Geluidseffecten met wodkaglazen, de fles ontbreekt niet. Siberisch of niet, het is een showpiece dat je niet koud laat.De Milonga Triste is echt weemoedig. De Gitaarsalon Roadshow doet zoveel meer dan alleen muziek maken: dit is theater. Het kan kennelijk, een concert met uitsluitend hoogtepunten. Een belevenis! 

Ton van Zonneveld

Rolf van Meurs & Martin van Hees

Zondag 7-6-2015

Meer informatie

Rolf van Meurs opent met Legnani, een populaire gitaarvirtuoos die tussen 1819 en 1823 in Wenen verbleef. Georg Stauffer bouwde in die periode een gitaar die hij naar Legnani vernoemde. Rolf speelt op een kopie, gebouwd door Bernhard Kresse. En hij doet dat overtuigend. Techniek is geen probleem, alles is zeer verzorgd. Misschien een beetje te weloverwogen. De bravoure in deze spettermuziek mag er iets meer uitkomen, het mag best een beetje dijenkletsen worden. Daarna verder op een moderne ceder (Scharbatke) met Tárrega’s Carnaval van Venetië. We worden getrakteerd op een vette, warme toon en een partij technisch trapezewerk zonder weerga: loopjes, legati, arpeggio’s, gekruiste snaren die klinken als een steelband, tremolo: het zit allemaal in het stuk en het komt er ook uit. Als laatste speelt hij Junto al Generalife van Rodrigo, met een prachtige opening.

Na de pauze komt Martin van Hees en o, wat speelt hij mooi op zijn Panhuyzen -gitaar. Meteen de eerste tonen van Thème varié et Finale van Ponce trekken de aandacht. Fluweel. Het stuk moet het vooral hebben van kleur, en Martin penseelt als geen ander. Dan gebeurt er iets dat niet onvermeld mag blijven. Tijdens een kwetsbare en subtiel gespeelde variatie gaat een telefoon. En die blijft gaan. Het lijkt erop dat de eigenaar hem uit schaamte niet uit durft te zetten. Martin gaat er zeer elegant mee om, zegt dat hij de variaties nu heeft gespeeld en over gaat tot de finale. Daar krijgt hij terecht applaus voor. Vervolgens speelt hij een passende selectie van Villa-Lobos waar de geluiden van de jungle in te horen zijn. Hij sluit mooi af met Barrios’ Julia Florida, geschreven voor diens leerlinge Julia Martinez. 

Maar ja, waarom twee gitaristen in één concert als ze niet samen spelen? Dat vinden ze zelf ook en ze spelen Granada van Albéniz als toegift. Muzikaal, maar een beetje vlak en á la de metronoom. Maar wel een prachtige eenheid in toon en kleur. En dat is verbluffend als je bedenkt dat de heren elkaar die dag voor het eerst ontmoeten. En ze zijn pas 26 en 25… -Ton van Zonneveld -

Duo Joncol

Zondag 15-3-2015

Meer informatie

Duo Joncol (Britta Schmitt & Carles Guisado) is gespecialiseerd in het Spaanse repertoire. En dat zullen we weten: De Falla, Granados, Rodrigo, Albéniz. Ze openen met de Dans van de Molenaar. Spannend, met hier en daar een verrassende omfloerste toon. Daarna drie Escenas Romanticas, die Granados schreef nadat hij de Kinderszenen van Schumann had gehoord. Juweeltjes die zij schitterend uitvoeren. In het laatste, epilogo, laten zij ronduit dromerig spel horen; een prachtige toon en een uitgekiende timing met subtiel rubato. De melodievoering doet af en toe denken aan het legendarische duo Presti-Lagoya. Daarna volgt “het visje van Bloomington” van Feliu Gasull, een Catalaanse componist. Bescheiden titel, want het stuk bevat een hele school vissen.

Na de pauze de Tonadilla van Rodrigo. Prachtig stuk, muzikaal uitgevoerd. Vlekkeloos? Bijna. Die supersnelle loopjes in het derde deel komen er niet goed uit. Het is de kou. Eerder liep Carles al weg om zijn handen te warmen. Capricho Catalan van Albéniz pakken zij in fors tempo aan. Weloverwogen, maar met verlies aan detail. Vervolgens komt El Puerto. Voor het eerst vind ik het op gitaar nog mooier dan op piano. Hun spel is spatgelijk, zeer ritmisch en bijzonder goed gearticuleerd. En het bevat poëzie. Ze hebben een fors geluid, maar zijn mooi zacht waar dat kan. Britta verrast met een fluwelen passage die ze met het vlees van de duim speelt: cello? Dan schuift zangeres Anna Colom  aan en spelen ze een eigen compositie van Carles. Ik besluit ook die tweede cd maar te kopen, want dat stuk wil ik nog eens horen. Was er dan echt helemaal niets om over te zeuren? Eigenlijk niet. Of het moest dat langdurige en luide stemmen zijn. Maar ja, die kou. Ze spelen op ceders met dubbel bovenblad van Antonius Müller. Met een evenwichtige toon tot en met de hoge c.

En dan die toegift. Alleen die is de reis al waard. Ze trakteren op vier liederen uit El Amor Brujo van De Falla. Anna zingt met flamencostem, zoals echt past bij deze muziek. En de orkestpartij: mooie bewerking, geaccentueerd uitgevoerd. Topklasse! - Ton van Zonneveld -

Irina Kulikova

Zondag 18-1-2015

Meer informatie

Goed gitaarspel is tegenwoordig niet uitzonderlijk meer, maar Irina Kulikova is een klasse apart. Ze opent met een puntgave uitvoering van een toccata van Santiago de Murcia. Zeer verzorgd, veel oog voor detail, prachtige versieringen. 'Muziek is de kunst van het zingen' en dat laat ze horen. Ze gaat verder met wat marshmellow muziek: de California Suite van José Maria Gallardo del Rey. Je waant je met Bach in de Napa Valley; de kleuren in haar spel doen haar rode broek bijna verbleken. Prachtig! Dan komt Barrios. De prelude opent ze met een spectaculair mooi, vet en zuiver aangezette melodie. Ook het vervolg is verbluffend. Bij het derde deel kiest Irina voor een virtuoze aanpak. Hoog tempo, niet het plechtstatige allegro solemne zoals genoteerd. Het carillon dat Barrios in het thema heeft verwerkt is niet te horen. Waarom heet dat stuk dan La Catedral? Maar het is een overtuigende uitvoering waarin de vloeiende lijn overheerst. Daarna het bekende Asturias van Albéniz. Ook prachtig, maar hier blijkt deze godin toch menselijk. In het middendeel raakt ze even de weg kwijt. Tsja, vier uur slaap en een jet lag, ga er maar aan staan. 

Na de pauze muziek van Russische componisten: Vassiliev, Rudnev, Koslov. Irina kent ze persoonlijk en vertelt er zowel in woorden als in muziek een eigen verhaal mee. Welbeschouwd is ze veel meer dan gitariste. De gitaar, in dit geval een mooie ceder van Simon Marty, is in haar handen letterlijk niet meer dan een instrument, een middel tot expressie. Irina Kulikova is in de eerste plaats musicus. Toon, kleur, timing, frasering, het is allemaal ontstellend muzikaal en zuiver! -Ton van Zonneveld-

Andrew York

Zondag 5-10-2014

Meer informatie

Terwijl buiten de herfst regenachtig inzet blijft het binnen nog even zomeren. Aan de muur kleurige Italiaanse taferelen op foto’s van Nellie Kanters. Op het podium tovert Andrew York met fijnzinnige penseelvoering de warmste klanken uit zijn gitaar. Het is zijn eerste soloconcert in Nederland. In de loop van het concert wordt duidelijk waarom hij uit het beroemde Los Angeles Guitar Quartet is gestapt. In zijn eentje beschikt hij over zo veel muzikale creativiteit dat hij niet meer past in het keurslijf van de veel gespeelde werken. Op Bach en Couperin na bestaat het programma uit eigen werk. Met vrij spel laat hij een rijkdom aan kleur en dynamiek horen. Ook zijn presentatie is relaxed: aangename stem en lichte kleding die in de meditatieruimte niet zou misstaan. Zijn muziek gaat van Ierland naar Californië. Als hij ook nog zingt, waan je je in het Brazilië van Joao Bosco. Vervolgens bakt hij een ware jota anatevka van Spaanse en joodse ingrediënten.

Ook krijgen we Amerikaanse muziek van Couperin. Dat zou je tenminste denken als Les Barricades Mystérieuses wordt aangekondigd als Mysterious Barricades. De uitvoering maakt het goed: de Franse barok beheerst hij wel. De 5e cellosuite van Bach speelt hij trouw aan de partituur en in cellostemming. Laag dus. Dat trekt die prachtige ceder van David Daily niet helemaal. Vanwege een mager spectrum aan boventonen horen we niet de klankrijkdom van de cello, en ook niet die van de gitaar. Maar wel mooi en integer uitgevoerd. Het programma besluit met het rijke 'Centerpeace' en 'Mechanism', dat doet denken aan 'Het Speelgoed van de Prins’ van Nikita Koshkin. Na het ovationele applaus volgen een menuet van Bach en een improvisatie. Een prachtig concert door een oorspronkelijk musicus. 
-Ton van Zonneveld-

Carlo Marchione

Zondag 18-5-2014

Meer informatie

Carlo Marchione herinnert zich de akoestiek van de Oude Ettense Kerk nog van zijn optreden in 2009. Hij hoeft dan ook niet in te spelen. Meteen met de Grande Ouverture van Francesco Molino wordt de toon gezet. Marchione's spel staat als een huis. Hij tovert een welhaast clavecimbelachtig geluid uit zijn gitaar, wat perfect tot zijn recht komt bij de werken van Scarlatti en Telemann. Carlo Marchione schrijft alle transcripties zelf. De Fantasia's van Telemann (origineel voor viool) bewerkte hij zo meesterlijk, dat ze klinken als originele gitaarcomposities. Na de pauze komt werkelijk elke noot binnen. De schitterende wijze waarop Marchione El Sueno en la Floresta van Barrios vertolkt, geeft aan dat hij terecht het predikaat meestergitarist verdient. Het droevige en zeer intense Fantasie Elegiaque van Fernando Sor staat als laatste op het programma. Bepaald geen uitsmijter, zoals Marchione zelf toelicht. Dit achttien minuten durende stuk dat eindigt met een Marche Funebre (Dodenmars) maakt een diepe indruk op het publiek. Een wat luchtigere toegift (Schumann) kon dan ook niet uitblijven. Met dit fraaie slotconcert kunnen we terug kijken op een zeer geslaagd seizoen, zowel qua gitaristen als qua opkomst.

Gitaarduo Möller-Fraticelli

Zondag 6-4-2014

Meer informatie

Gitaarduo Möller-Fraticelli opende met het droevige 'An Grabe der Geliebten' van Mertz, hetgeen een mooi contrast vormde met 'Unruhe' eveneens van Mertz. Het oogcontact tussen de gitaristen was intens. Drie Argentijnse tango's werden strak en met plezier gespeeld, al leek het tijdstip wat te vroeg om de Argentijnse passie op te wekken. Van de onbekende Nederlandse componist Craeyvanger speelde Johannes Möller  'Introductie en variaties' op een thema uit Der Freischütz van Webern. Waar nodig toonde Möller zijn virtuositeit en gaf blijk van totale technische beheersing. Het concert werd vervolgd met een drietal duetten van Mertz in de stijl van Chopin. Ondanks de meer ingetogen speelwijze van Laura, vormt dit duo een mooie twee-eenheid. Bij 'Night Flame' -een solo van Johannes- leek het door zijn krachtige spel af en toe of er twee gitaren klonken. Met 'Rasa-Lila' eindigde het programma in Indiase stemming. In dit stuk dat genoemd is naar het verhaal over de fluitspelende God Krisna zijn veel effecten verwerkt, waaronder rasgeado's. De monotone, trance-achtige passages gaven de vrouwen weer die door het fluitspel in vervoering waren gebracht. Als toegift werd een Indiaas volkslied gespeeld, waarbij de melodie schitterend werd ingevuld door Laura.

João Leitão

Zondag 2-2-2014

Meer informatie

Op een gitaar van de Griekse gitaarbouwer Alkis Efthimiadis gaf de jonge Portugese gitarist João Leitão zondag 2 februari jl. een schitterend gitaarconcert bij het Gelders Gitaristen Podium. Meteen bij het eerste deel van Bach's vioolsonate BWV 1001, hing er een prettige spanning in de Oude Ettense Kerk, die Leitão tot het einde van het concert wist vast te houden. Hij speelde deze baroksonate met een romantische interpretatie. Bij 'Aufenthalt' en 'Lob der Tranen' van Franz Schubert zong Leitão als het ware met zijn gitaar en hield zo het publiek bij de les. Regondi bezat volgens de gitarist een vriendelijke persoonlijkheid, hetgeen weerklonk in zijn 'Introduction en Caprice'.
João Leitão blijkt een verhalende gitarist, die in zijn spel een hoge mate van fijngevoeligheid tentoonspreid. Ook in de 'Variaties op een thema van Scriabin' toont hij grote klasse. De temperamentvolle muziek van de Spaanse componisten Rodrigo en Albeniz had af en toe wat meer vuurwerk mogen bevatten. Als slotstuk werd een rustige en dromerige versie van Capricho Arabe (Tárrega) gespeeld. Tot grote teleurstelling van het publiek bleef een toegift uit.

Raphaella Smits

Zondag 17-11-2013

Meer informatie

Raphaella Smits opende het concert rustig en beheerst met Elegie van Mertz. Vervolgens speelde ze eigen bewerkingen van Bach's Cellosuite BWV 1011 en Chaconne BWV 1004. Om zich goed te concentreren op de muziek, keek Raphaella niet naar haar linkerhand en had ze een mooie, evenwichtige en bijna roerloze houding. Waar bij de moderne gitaar uitgepakt kan worden met een groter volume, ligt de kracht van de romantische gitaar juist in het kleine, gedoseerde spel. Raphaella Smits beheerst deze kunst als geen ander. Kleine oneffenheden werden vakkundig gemaskeerd.
Raphaella toverde een warme en ronde toon uit de in 1827 in Mirecourt gebouwde gitaar. De schitterend gespeelde tweede helft van het programma bevatte composities van Sor en Mertz. De welbekende Mozartvariaties, die niet vaak meer geprogrammeerd worden, werden fris ingezet en sprankelend vervolgd. Het virtuoze slot van Pianto dell'amante van Mertz was een mooie afsluiting van het programma. Het enthousiaste publiek werd getrakteerd op een mooie toegift.

Pavel Steidl

Zondag 9-6-2013

Meer informatie

Meestergitarist Pavel Steidl sloot het concertseizoen 2012-2013 onvergetelijk af. 
Na een viertal stukken uit Mertz' Barden-Klänge kwam Steidl echt op dreef met de origineel voor gitaar geschreven werken van Paganini. Hij gebruikte alle registers en veel bijzondere effecten. In combinatie met zijn verhalende spel en gevoel voor humor was het een boeiend geheel. De mooi opgebouwde Fantasie caprice opus 4 van Feranti completeerde een ietwat eenzijdige eerste helft.

Na de pauze werd de romantische gitaar van Ries ingewisseld voor een gitaar van Franz Butscher, voorzien van een kristal om meer boventonen te verkrijgen. Met louter muziek van Boheemse componisten voor de boeg, voelde Steidl zich als een vis in het water. Een door Steidl zelf samengestelde baroksuite met dansen van o.a. Losy en Lobkovic werd ter plekke aangevuld met een Gigue van Losy. Zonder ruimte voor applaus speelde hij de Hommage van Obrovska, zijn eigen Hommage aan Obrovska en twee composities van Janacek. Het geheimzinnige begin vormde een mooi contrast in het programma. Steidl gebruikte bijzondere technieken. Zo kwam het tikken van een klok voorbij en zong hij deels mee in boventonen. Het publiek spitste de oren of ging staan om te zien wat er toch allemaal gebeurde. Als toegift trakteerde Steidl op zijn komische Lambada für Elise, geïnspireerd door een pianoleerling met ritmeproblemen.

Pavel Steidl is een fenomenaal gitarist én een rasperformer.

Stefan Schmitz

Zondag 7-4-2013

Meer informatie

Stefan Schmitz opende het concert met vier werken van de in Europa onbekende Braziliaanse componist Dilermando Reis. Wederom bleek Stefan een gitarist van grote klasse te zijn. Twee maal eerder was hij namelijk te gast bij het GGP. Heel intens en gründlich spel, dat gepaard ging met een erg bijzondere mimiek. De solide uitvoering van Brouwer's El Decameron Negro, een verhaal over een Afrikaanse krijger, bevatte grote contrasten van pittig tot dromerig. Voor het romantische slotdeel koos Schmitz een opvallend rustig tempo.
Met Regondi's 
virtuose variaties op een thema uit een opera van Bellini, maakte Stefan Schmitz het zichzelf niet bepaald gemakkelijk. Ogenschijnlijk moeiteloos speelde hij de ene na de andere vingerbreker. De bij toeval ontdekte muziek van de Rus Sergei Rudnev leverde o.a. de verrassende compositie 'Old Lemon Tree' op. Romantische muziek op Russchisch volksmelodieën. Un Dia de Noviembre (Leo Brouwer) klonk recht uit het hart. Stefan Schmitz sloot af met de spectalulaire Ragtime van Rudnev. Het publiek was duidelijk enthousiast over het strakke tempo en zijn temperamentvolle spel. Stefan Schmitz benut alle mogelijkheden van zijn gitaar, gebouwd door Bert Kwakkel, ten volle. Na maar liefst twee toegiften (Recuerdos de la Alhambra en La Paloma) kunnen we terugkijken op een fantastisch concert van een grandioos gitarist.

Elise Neumann

Zondag 3-2-2013

Meer informatie

Elise Neumann zette meteen met de 5e Ricercare van Francesco da Milano een prachtige sfeer neer. De opvallend warme en verzorgde toon was gedurende het concert consistent aanwezig. Elise vormde een perfecte eenheid met haar Friedrich-gitaar. De Suite in c-klein van J.S. Bach werd, ondanks een kleine hapering, met ogenschijnlijk gemak en romantische interpretatie uitgevoerd. De muziek van Agustín Barrios is Elise Neumann op het lijf geschreven. 'Pais de Abanico', een compositie over de Aziatische cultuur, werd met veel expressie gespeeld. Mede door de perfecte timing kwam 'Habanera' uitstekend tot zijn recht. De muzikale verrassing kwam van Mario Castelnuovo-Tedesco. Interessant en verfrissend klonken de drie delen uit 'Suite Escarraman'. Ook 'Capricho de Goya nr. 18', een thema met variaties naar een schilderij van Goya, behoort niet tot het geijkte gitaarrepertoire. De wat schuchtere Elise Neumann heeft een goed gevoel voor evenwichtige programmering. Als toegift speelde ze Barrios' Valse Tropical.
Elise Neumann is een groot gitariste die beslist meer podia verdient!

Eric Vaarzon Morel

Zondag 18-11-2012

Meer informatie

De precieze invulling van het programma zou flamencogitarist Eric Vaarzon Morel af laten hangen van de sfeer en stemming tijdens het concert. Die bleek perfect, want hij had de smaak te pakken. Het concert duurde een uur langer dan gebruikelijk. De muziek die Vaarzon Morel ten gehore bracht was allemaal van eigen hand. Alle gebruikelijke flamencovormen kwamen voorbij, zoals Soleares, Buleria, Rumba, Farruca en Fandango. Vaarzon Morel’s spel was vol van uitersten: soms heel klein en ingetogen, dan weer uitbundig en letterlijk alles uit de kast halend. Met zijn voet maakte hij dankbaar gebruik van het houten podium, een mooie ritmische aanvulling bij de muziek.
Niet alleen muzikaal, maar ook verbaal was Vaarzon Morel in zijn element. Alle composities werden zeer gedetailleerd en vermakelijk ingeleid. Het concert werd afgesloten met Eternal, een ode aan Paco de Lucia, zijn grote voorbeeld. Ondanks de lengte van het concert bleef het publiek tot de laatste noten toe geboeid luisteren. 

Kortom, een zeer geslaagd openingsconcert, ook gezien de overweldigende belangstelling. De Oude Ettense Kerk zat afgeladen vol.

Sabrina Vlaskalic

Zondag 3-6-2012

Meer informatie

Aangezien de Servisch gitariste Sabrina Vlaskalic over ruim een week deel gaat nemen aan het internationale gitaarconcours van Alhambra, had ze een overwegend Spaans eerste deel samengesteld. Zo opende ze met het overbekende Asturias gevolgd door een ander werk dat origineel voor piano is geschreven: Serenata Espanola van Malats. Hiermee was de virtuoze toon gezet. Met ogenschijnlijk gemak speelde ze de complexe Fantasia opus 19 van Legnani. Vervolgens vertolkte Sabrina van Rodrigo En Los Trigales met verve. Ze sloot de eerste helft af met een ander juweel uit de klassiek gitaarmuziek: Sonatina van Moreno-Torroba.
Na de pauze had Sabrina's muziek een totaal ander karakter. De Balkan Miniatures van haar landgenoot Bogdanovic bleken een speciale betekenis voor haar te  hebben, waarover ze dan ook uitvoerig sprak. Sfeer, droefenis, percussieve elementen en ritmiek zorgde voor een afwisselend geheel. Na het zangerige El Delirio, een vrij onbekende tremolo-compositie van de Venozolaan Cano werd het programma afgesloten met Sonata, moderne muziek van Leo Brouwer. Een bewuste keuze van Vlaskalic: "You love it or you hate it and I hope you'll all love it." 
Als toegift speelde Sabrina Vlaskalic een eigen compositie. Op 15-jarige leeftijd deed ze voor het eerst mee met een gitaarconcours, maar viel niet in de prijzen. De teleurstelling verwerkte ze in die compositie getiteld Memory.

Sabrina Vlaskalic blijkt een kordate persoonlijkheid te zijn die beschikt over een enorme vingervlugheid en een ongelofelijke dosis muzikaliteit.

Amanda Cook

Zondag 4-3-2012

Meer informatie

De eerste helft van het programma van gitariste Amanda Cook bestond voornamelijk uit bekende composities. Cancion del Emperador (Narvaez) werd zeer spannend uitgevoerd. Amanda speelde de Fantasie van barokluitist Silvius Leopold Weiss ondanks wat haperingen heel intens. Na zes contrastrijke Balkan Miniatures van Bogdanovic was het tijd voor pauze. Amanda Cook was helemaal in haar element in tweede deel van het concert. Vele ritmes kwamen in de diverse stukken voorbij. De expressief uitgevoerde Incantation 6 van William Lovelady had Afrikaanse ritmes. Dat Cook gevoel voor jazz-timing heeft bleek uit Like Someone in Love (J. van Heusen) en Shearing's Lullaby of Birdland. Als toegift speelde Amanda heel verfijnd Torija van Torroba.

Enno Voorhorst

Zondag 15-1-2012

Meer informatie

Enno Voorhorst speelde dit solorecital op een exacte kopie van de gitaar van gitarist/componist Agustin Barrios, gebouwd door Federico Sheppard. Ook het programma was opgebouwd rondom Barrios. Zo opende Voorhorst met drie stukken van deze componist. Aangezien Barrios gecharmeerd was van Bach-muziek speelde hij twee relatief onbekende werken van Bach's zonen en Bach's Fuga BWV1001. Van de eveneens uit Zuid-Amerika afkomstige componist Antonio Lauro stond de wat moderner klinkende Suite Venezolana op het programma. Enno Voorhorst maakte de eerste helft een evenwichtige indruk en liet zich niet verstoren door het toch hinderlijke klokgelui. De tweede helft van het concert bestond uit louter originele gitaarwerken: drie werken van Heitor Villa-Lobos, Suite Castellana van Moreno-Torroba en tot slot een drietal composities van Barrios. Afgezien van wat kleine missertjes hier en daar, leek Voorhorst na de pauze meer op dreef. Een heel beheerste techniek en mooie toon zonder de extremen op te zoeken. Als toegift speelde Enno Voorhorst op verzoek van één van onze trouwe bezoekers Madrigal van, hoe kan het ook anders: Barrios!

Jubileumconcert

Zaterdag 29-10-2011

Meer informatie

Zes gitaristen speelden tijdens het unieke openingsconcert op de 500e gitaar van gitaarbouwer Bert Kwakkel. Ter ere van zijn 40-jarig jubileum pakte het Gelders Gitaristen Podium flink uit. 
Frank Lamm (NL) opende het concert met rustige stukken die hij beheerst en met mooie toonvorming uitvoerde. De Schot Matthew McAllister was op zijn best met de muziek uit zijn eigen land. Onmiddelijk een eenheid vormend met de gitaar, speelde hij, in trance wiegend, heel fraai en subtiel. Een groter contrast met de daarop volgende gitarist is haast ondenkbaar. De Rus Vadim Chebanov maakte de meeste tongen los. Hij speelde onder andere twee delen uit de Schilderijententoonstelling van Mussorgsky. Een vuurwerk van snelle noten deed het publiek op het puntje van de stoel zitten. De jubileumgitaar kreeg er flink van langs door het spel vol van extremen.
Stefan Schmitz (DLD) pakte iedereen in met Schubert's Standchen en vervolgens met Zuid-Amerikaanse muziek. Cobie Smit (NL/GB) gaf een tamelijk vlakke uitvoering van de 'Suite in A' van Robert de Visee. John Mills (GB), bekend om zijn Segoviaanse-speelwijze, had veel variatie in zijn klankkleurenpallet en speelde naast twee traditionals muziek van Agustin Barrios en Felix Cardozo. Het concert werd afgesloten met twee Spaanse Dansen van Enrique Granados uitgevoerd door het echtpaar Mills-Smit.

Compilatie Jubileumconcert 29 oktober 2011

Izhar Elias

Zondag 22-5-2011

Meer informatie

Izhar Elias bespeelde dit concert maar liefst drie gitaren. Voor de pauze nam hij een barokgitaar (kopie Jean Voboam) en een romantische gitaar (Guadagnini) ter hand. Na de pauze speelde hij op een moderne gitaar (Domenique de la Rue). In het eerste deel van het concert kwam Elias ijzersterk uit de verf. Al staande opende hij het concert meesterlijk met een werk van Gaspar Sanz. Zittend vervolgde hij met muziek van Corbetta en de Murcia. Op de romantische gitaar liet hij vijf aria's uit de opera Semiramide van Rossini in een bewerking van Giuliani horen. Zijn korte uitleg voorafgaand aan de afzonderlijke aria's maakte het tot een interessant geheel. Elias liet horen over een grote muzikaliteit te beschikken met veel feeling voor dit soort muziek.
De moderne gitaar was helaas niet altijd even zuiver gestemd. Wellicht speelde Izhar Elias daardoor na de pauze wat vlakker. De werken van de Roo en Auvinen leverden muzikaal gezien een groot contrast op met het programma voor de pauze. Aan de reactie van het publiek viel op te merken dat de compositie van Auvinen als langdradig werd ervaren. Elias eindigde met voor gitaristen bekende muziek van De Falla, Rodrigo en Villa-Lobos. Echt vuurwerk kwam daar niet aan te pas. Elias koos voor een ingetogen benadering.

Irma ten Brinke & Jacqueline Snel

Zondag 20-3-2011

Meer informatie

Sopraan Irma ten Brinke en gitariste Jacqueline Snel hadden voor dit concert een afwisselend programma samengesteld. Ten Brinke zong in vier talen: Spaans, Portugees, Duits en Engels en per taal werd één solowerk op de gitaar gespeeld.Geopend werd met twee korte werken van Händel, die klonken alsof ze voor gitaar gecomponeerd waren, terwijl ze origineel voor orgel zijn. In de daarop volgende drie bekende Schubert-liederen (Das Wandern, Der Tod und das Mädchen en Ständchen) lieten ten Brinke & Snel zien én horen dat ze goed op elkaar ingespeeld waren. Van het Engelstalige deel waren 'Let us say Goodbye' van de (nog) onbekende Nederlandse componist Hans Plug en 'I dreamt that I dwelt' van de Ier Balfe het meest opvallend. Hans Plug, die bij het concert aanwezig was, vertelde na afloop aangenaam verrast te zijn met de uitvoering. De bijzondere accentuering die Balfe heeft voorgeschreven, werden fraai uitgevoerd, waardoor het Ierse karakter goed tot uitdrukking kwam. Met drie op volksmuziek gebaseerde liederen van Garcia Lorca werd de eerste helft van het concert afgesloten.
Een expressieve uitvoering van Pujol's 'Prelude Triston' werd gevolgd door de fraaie aria uit Bachianas Brasileiras nr. 5. Met compliment aan Irma ten Brinke, die het slotgedeelte - waarin met gesloten mond zeer hoog geneuried moet worden, subliem uitvoerde. Het publiek vroeg zich af waar dat geluid vandaan kwam. Jacqueline Snel kon in het flamencostuk 'Herencia Latina' van Paco Peña al haar temperament kwijt. Het duo sloot af met een zestal Sequidillas van Sor. Doordat na elk lied werd geapplaudisseerd viel de samenhang enigszins weg. 
Als toegift hadden ten Brinke & Snel een vrolijk en kordaat lied van Balfe in petto.

Sean Shibe & Ian Watt

Zondag 30-1-2011

Meer informatie

Sean Shibe en Ian Watt opende het concert met een nette uitvoering van de bekende Fantasie opus 54b van Fernando Sor. Ian Watt speelde met gemak de Sonate in C opus 15 van Mauro Giuliani, ietwat gehinderd door de niet geheel zuivere stemming. Het eerste deel van het concert werd afgesloten met Theme and Variations (het tweede deel uit een strijksextet) van Johannes Brahms in een bewerking voor gitaarduo van John Williams. Een werk met vele virtuose melodieën, overgaand in langzame passages die met met gevoel vertolkt werden.
Sean Shibe wist iedereen te boeien met het modernste werk van het programma, Fantasy van Malcolm Arnold. Met zijn expressieve spel en doordachte timing bouwde hij de spanning zorgvuldig op. Het duo speelde tot slot een bewerking van Schubert's strijkkwartet D. 173 van de hand van Julian Bream. Ondanks de veelvuldige herhalingen was het een interessante interpretatie.

Als toegift werd Oriental van Enrique Granados gespeeld, waarna het zeer tevreden publiek de Ettense Kerk verliet.

Matthew McAllister

Zondag 21-11-2010

Meer informatie

Matthew McAllister ging van start met een viertal bewerkingen van Schotse luit-manuscripten. Vanaf de eerste noot kwam zijn handelskenmerk naar voren: een zeer fraaie toonvorming. Uit de Cellosuite nr. 1 van Johan Sebastiaan Bach schrapte McAllister ter plekke 3 delen. Helaas kwam daar geen vervangend stuk voor in de plaats. Dat McAllister niet alleen goed gitaar kan spelen, maar ook makkelijk praat werd duidelijk bij de inleiding naar Farewell to Stromness van Sir Peter Maxwell Davies. Toen hij uiteindelijk aan dit stuk wilde beginnen zetten de klokken van de naastgelegen kerk in en leken van geen ophouden te weten. Ogenschijnlijk onverstoord speelde McAllister heel weloverwogen dit sfeervolle stuk. 
Na de pauze werd Julia Florida van Augstin Barrios gespeeld gevolgd door de Suite nr. 2 van de Cubaanse componist Leo Brouwer. Opvallend was dat het hele programma een zelfde karakter uitstraalde. Na de Sarabande van Francois Poulenc speelde McAllister vier goed in het gehoor liggende stukken van de Amerikaanse jazzgitarist Ralph Towner. Als toegift hoorden we tot ieders tevredenheid nogmaals Farewell to Stromness, dit keer zonder klokgelui. 
Matthew McAllister blijkt een gitarist te zijn die een perfect gevoel voor timing bezit. Een genot om naar te luisteren.

Gary Ryan

Zondag 6-6-2010

Meer informatie

Gary Ryan opende het slotconcert met drie stukken van Praetorius, gevolgd door twee delen uit de vioolpartita no. 1 van J.S. Bach. Van het begin af aan was duidelijk dat Ryan zijn instrument volledig onder controle had en dat hij over een formidabele techniek beschikt. De sfeervolle Sakura-variaties van Yocoh kwamen uitstekend tot zijn recht in de Oude Ettense Kerk. Het alom bekende Recuerdos de la Alhambra werd strak gespeeld door Ryan. Zijn soms wat langdradige eigen composities pakten goed uit. De speciale effecten waren goed getimed en hielden de luisteraars scherp. Gaandeweg het concert raakte Gary Ryan gewend aan de fraaie akoestiek van de kerk en maakte daar dan ook dankbaar gebruik van. Met nog twee fraaie toegiften in het hoofd verliet een enthousiast publiek de kerk.

Ian Watt & Sean Shibe

Zondag 18-4-2010

Meer informatie


CONCERT GEANNULEERD

Helaas lukte het de jonge gitaristen Sean Shibe & Ian Watt  niet om naar Nederland te komen. Door de aswolk uit IJsland was er geen vliegverkeer mogelijk. We hopen dat deze talenten volgend seizoen alsnog hun visitekaartje af komen geven.

Erika Waardenburg

Zondag 14-2-2010

Meer informatie

De sfeer was idyllisch: buiten lag een verse laag sneeuw, binnen in de Oude Ettense Kerk was het behaaglijk warm met in het middelpunt de vergulde harp van harpiste Erika Waardenburg. Ze nam ons mee op reis langs landen die van speciale betekenis zijn voor de harp. Het beginpunt was Italië met een sonate van Pescetti. Het zal de gitaristen in het publiek goed gedaan hebben eens een origineel gitaarwerk te horen, maar nu in bewerking voor harp. De etude van Fernando Sor kreeg hierdoor een heel andere dimensie. Met een oude dans van Guridi verlieten we Spanje en kwamen in Engeland terecht met muziek van Croft en Mathias. Erika Waardenburg eindigde voor de pauze in Amerika. Het publiek was erg geboeid. Het programma na de pauze ging via de Nederlandse componist Marius Flothuis naar Frankrijk (Tournier en Fauré). 

Zou Erika Waardenburg de aandachtige jonge meisjes net zo geïnspireerd hebben als zij destijds door Rosa Spier werd geraakt?

Redmond O'Toole

Zondag 1-11-2009

Meer informatie

De Ierse gitarist Redmond O'Toole speelde op zijn 8-snarige cellogitaar een relatief kort programma dat voor de pauze louter uit Ierse muziek bestond. Zo speelde hij naast een aantal traditionals, muziek van de blinde harpist O'Carolan. O'Toole sloot het eerste deel af met de drie vrij onbekende maar fraaie Irish Airs van Mauro Giuliani. O'Toole, die met koorts onder de leden speelde alsof er niets aan de hand, was vervolgde het programma met Pavane en Fantasia nr. 7 van John Dowland. Tot slot speelde hij Sonata nr. 1 van J.S. Bach. Met deze compositie was hij duidelijk in zijn element. Een toegift kon dan ook niet uitblijven. Het publiek werd getrakteerd op een bijzonder fraai uitgevoerde Ierse melodie.

Trio Balancado

Zondag 31-5-2009

Meer informatie

Het Duitse Trio Balancado sloot voor ons het seizoen 2008-2009 af met Braziliaanse muziek. Het weer leek zich speciaal te hebben aangepast voor dit concert gezien de zomerse temperatuur. Alhoewel het programma de titel "Historia Bossa Nova" droeg, werden er ook enkele jazz-getinte composities gespeeld. Deze waren van de hand van Jürgen Slojewski. Helaas was de soundcheck minimaal, waardoor de balans tussen de musici niet optimaal was. Trio Balancado speelde voornamelijk onbekende nummers. In de toegift gaf drummer Rolf Hildebrand een imposante solo, die dan ook zeer gewaardeerd werd door het publiek.

Trio Balancado werd gevormd door Reinhard Storm (klassiek gitaar en zang), Jürgen Slojewski (contrabas, klassiek gitaar en zang) en Rolf Hildebrand (percussie). 

Carlo Marchione

Zondag 15-3-2009

Meer informatie

Carlo Marchione kan met recht een meestergitarist genoemd worden. Het concert dat hij bij ons neerzette was werkelijk subliem. Van de eerste tot de laatste noot was het doordacht en interessant. Het programma bestond voornamelijk uit onbekende werken, als de Partita III van J.J. Vilsmayr, Sonata II van P.D. Paradisi en een Fantaisie van F. de Fossa. Als toegift speelde Carlo Marchione zijn bewerking van Ennio Morricone's Theme of Gabriel uit de film The Mission.

Duolisme gitaarduo

Zondag 18-1-2009

Meer informatie

Frank Lamm en Peter Thissen, ofwel Duolisme gitaarduo, hebben zondag 18 januari hun visitekaartje afgegeven, middels een heel fraai concert. Met twee sonates van Scarlatti opende zij, waarbij de gitaren als clavecimbels klonken. Na twee lichtvoetige walsjes van Fernando Sor ging het roer drastisch om voor Zuid-Amerikaanse muziek. Anacleto de Medeiros van Radamés Gnatalli werd op indrukwekkende wijze uitgevoerd evenals de werken van Augustín Barrios Mangoré en Ariel Ramírez. Klonken de gitaren aan het begin van het concert als clavecimbels, in deze Zuid-Amerikaanse muziek toverde Duolisme een verscheidenheid aan warme klanken uit hun gitaren. Na de pauze speelde Duolisme het aan hen opgedragen Dreams, Rest and Motion van compnist/gitarist Gary Ryan van hun onlangs gepresenteerde gelijknamige vierde CD. Ondanks de lengte van dit stuk (9 minuten) was het publiek totaan het einde muisstil, hetgeen een compliment voor de gitaristen betekent. Duolisme vervolgde het concert met Zuid-Amerikaanse muziek, muziek waarin het duo duidelijk thuis is. Na enkele tonen gehoord te hebben van het Beatle-lied She's leaving Home, ging er een golf van herkenning door het publiek. Het laatste werk dat op het programma stond, Farewell to Stromness, werd speciaal ingestudeerd voor hun recente tour door Schotland. Als toegift trakteerde Duolisme hun toehoorders op Cavatina, filmuziek uit de Deerhunter, muziek die ook te vinden zal zijn op hun eerstvolgende CD.

Gitaarbouwer Ron ten Westenend uit Nijmegen was tevens te gast met diverse gitaren, hetgeen de middag helemaal compleet maakte.

Johannes Möller

Zondag 9-11-2008

Meer informatie

Dat de Zweedse gitarist Johannes Möller zijn publiek weet te boeien, bleek tijdens het concert dat hij op 9 november bij ons gaf. Möller opende met een spetterende uitvoering van Etude 7 van Heitor Villa-Lobos. Gedurende het hele concert konden we getuigen zijn van zijn indrukwekkende techniek, maar ook zijn fraaie interpretaties. Maar liefst drie toegiften waren nodig om het publiek te bedaren. De Concertzender maakte een radio-opname van dit concert, die inmiddels is uitgezonden.

Jacqueline Snel & Vocalista

Zondag 18-5-2008

De afwisseling van vocale muziek en gitaarmuziek bleek tijdens een concert in 2006 een goede formule. Klassiek gitariste Jacqueline Snel, afgestudeerd aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag, zorgt in haar concerten voor een gevarieerd programma. Vocalista is een vocaal ensemble dat voortdurend op zoek is naar vernieuwend en niet alledaags repertoire; wereldlijk en religieus, klassiek en modern, van Oost-Europa tot Zuid-Amerika, met af en toe een uitstapje naar de lichte muziek. Zowel Jacqueline Snel als Vocalista namen het publiek mee naar muzikale hoogten, om te verrassen, te boeien en te raken.

Een zeer afwisselend en boeiend slotconcert.

Verso panfluit/gitaarduo

Zondag 9-3-2008

Meer informatie

Panfluit en gitaar, twee fraaie instrumenten, maar helaas nog lang niet door iedereen serieus genomen. Dat dat geheel onterecht is bewees Verso tijdens dit concert. Beide musici beheersen hun instrument tot in de kleinste finesse, hetgeen niet alleen een concert op het allerhoogste nivo opleverde, maar ook een zeer positieve recensie in de Gelderlander.

Stefan Schmitz

Zondag 20-1-2008

De Duitse gitarist Stefan Schmitz begon in 1997 zijn klassieke gitaarstudie aan de "Franz Liszt Hochschule für Musik" in Weimar. Bij Carlo Marchione behaalde hij zijn Masters met de hoogst mogelijke score van 10 punten. Hij won prijzen bij internationale concoursen in o.a. Italië, Oostenrijk, Rusland en Duitsland. Stefan Schmitz treedt regelmatig op in Europa, maar gaf ook concerten in Brazilië en Japan. Sinds 2004 is hij als klassiek gitaardocent verbonden aan de muziekschool Neu-Ulm in Zuid-Duitsland. Inmiddels zijn er 2 CD's van Stefan Schmitz verschenen: Hommage á Silvius Leopold Weiss en Tales Beyond Words.

Het programma bevatte werken van o.a. Weiss, Mertz en Barrios.

Emiel van Dijk

Zaterdag 17-11-2007

Emiel van Dijk is één van de meest virtuoze en veelzijdige gitaristen die Nederland rijk is. Hij nam het publiek mee in een reis om de wereld, van het melodische Europa via het meditatieve Japan naar het ritmische Zuid-Amerika. Acoustic Guitar Magazine schrijft: “Grandioze muziek beïnvloed door een verscheidenheid aan tradities: Braziliaans, Cubaans, mediterraan, klassiek, flamenco en blues. Van Dijk’s spel is vol van bijzondere ritmes, inventieve melodieën, vasthoudende baslijnen, en krachtige akkoord aanslagen, maar zijn fabelachtige techniek overschaduwt nooit zijn ideeën.” Zijn CD’s ‘Blueprint’ en ‘Across the Borders’ zijn bejubeld in de internationale pers.

Catherine Liolios/Natasja van Rosse

Zondag 10-6-2007

Meer informatie

De organisatie had zich erg verheugd op de komst van de Franse gitariste Catherine Liolios. Helaas moest zij zich wegens ziekte afmelden. De zoektocht naar een vervanger hoefde niet lang te duren. Al snel waren we in contact met de Nederlandse gitariste Nathasja van Rosse, die een onvergetelijk concert neerzette. Ze speelde werken van o.a. Mertz, Piazolla, Brouwer en Kavanagh.  Na afloop was Natasja snel door haar CD's heen.


Mai-Britt Wagnild & John Mills

Zondag 22-4-2007

John Mills opende op onvergetelijke wijze het allereerste concert van het Gelders Gitaristen Podium. Het tweede seizoen trad hij wederom op in de Oude Ettense Kerk, ditmaal tezamen met de Noorse sopraan Mai-Britt Wagnild. Ondanks haar jeugdige leeftijd wist zij haar publiek te boeien met bijzonder fraaie interpretaties en een elegante en open presentatie. Naast Noorse volksliederen, stonden er composities van o.a. Schubert, Grieg en Villa-Lobos op het programma.

Clive Carroll

Zondag 4-3-2007

De Engelse staalsnarig gitarist Clive Carroll (1975) kwam op 11-jarige leeftijd via de banjo bij de gitaar terecht. Tijdens zijn opleiding won hij diverse prestigieuze prijzen. Zijn eerste solo-CD 'Sixth Sense' werd buitengewoon goed ontvangen en omschreven als een mijlpaal in de wereld van de steel-string guitar. Om een idee van zijn muziek te krijgen zijn op de website www.clivecarroll.co.uk enkele tracks te beluisteren. Clive Carroll treedt veel op in Europa en Amerika. Dit was zijn eerst optreden in Nederland!

Segovia Gitaarduo

Zondag 8-10-2006

Het Segovia Duo, bestaande uit de Engelse gitaristen Vincent Lindsey-Clark en Roland Gallery, treedt sinds 1987 gezamenlijk op. Zij gaven concerten in bekende concertzalen als de Wigmore Hall en The Royal Albert Hall te Londen. Beide gitarsten geven les in Londen, o.a. aan jong, getalenteerde gitaristen. Het Segovia Duo zorgt altijd voor een gevarieerd en verfrissend concert, waarin ook solowerken niet zullen ontbreken. Op het programma stonden werken van o.a. Johnson, Paganini, Rodrigo en Zuid-Amerikaanse componisten.

Gitaarduo Borgardts-Beck

Zondag 30-7-2006

De Duitse gitaristen Leonard Beck en zijn oud-leerling Ingo Borgardts beschikken over een bijzonder repertoire. Zij spelen voornamelijk onbekende, goed in het gehoor liggende, originele gitaarmuziek van o.a. Nederlandse componisten. Zo speelden zij tijdens dit gitaarconcert onder andere een compositie van Wanja van Winsum dat gebaseerd is op melodieën uit 'Porgy and Bess'.

Redmond O

Zondag 11-6-2006

De Ierse gitarist Redmond O'Toole bespeelt als een van de weinige gitaristen ter wereld de Brahms-gitaar. De houding voor dit unieke instrument is als van een cellist. Zijn onorthodoxe en toegewijde manier van spelen brachten hem vele lovende kritieken. Op het programma stonden werken van o.a. Weiss, Giuliani, Albeniz en Monpou.

John Mills

Maandag 1-5-2006

Niemand minder dan de Engelse meestergitarist John Mills gaf als eerste een concert in de gitaarserie van het Gelders Gitaristen Podium. John Mills staat bekend om zijn gedegen spel en zijn fabelachtige toonvorming. Ooit volgde hij zelf lessen bij grootheden als Andrès Segovia, Julian Bream en John Williams. Over de hele wereld geeft hij concerten, maar ook voor master-classes wordt hij veel gevraagd.